 Nowoczesna metoda kriochirurgii to bezpieczne leczenie zmian na skórze i śluzówkach sondami wytwarzającymi temperaturę -900C.
Zamrożenie chorej tkanki (naczyniaków, włókniaków, znamion, brodawek, nowotworów i innych) powoduje w chwili zabiegu zniszczenie podstawowych struktur budowy komórek i ich następową martwicę.
Nie ma możliwości rozsiania się chorych komórek, gdyż one natychmiast przestają żyć, a zdrowa skóra oddziela martwą tkankę w całości.
Dla całkowitej pewności mrozi się tkanki w zdrowych granicach, aby nie pozostał żaden fragment zmiany chorobowej, a kilkakrotne mrożenie ułatwia naszemu organizmowi oddzielenie martwej tkanki
i jej wysuszenie do strupka.
Każde leczenie zamrażaniem poprzedza badanie videodermatoskopii komputerowej (powiększenie zmiany około 25 razy i ocena zagrożenia). Jeśli pacjent chce wykonać badanie pod mikroskopem, to wcześniej lekarz pobiera chirurgicznie jedną ze zmian. Wiąże się to jednak z dodatkowymi kosztami dla kieszeni pacjenta.
Wbrew odwiecznej zasadzie ciotek i dobrych doradców aby "nie ruszać podejrzanych rzeczy na skórze, bo może być to coś złego lub może się coś z tego zrobić" metoda kriochirurgii daje pewność, że choroby nie ma z chwilą zamrożenia. Metoda ta jest bezkrwawa, praktycznie niebolesna (pacjenci określają odczucie jako "nieprzyjemne ściąganie"), a co najważniejsze nie pozostawia śladów po leczeniu.
 Fragment skóry po wygojeniu jest pozbawiony kolagenu tzn. jest miękki i po ok. 6-12 tygodniach od zagojenia przybiera kolor otaczającej skóry.
W kilka godzin po zabiegu może pojawić się pęcherz, później zmiana może sączyć, ślimaczyć się, brzydko wyglądać. To najczęściej wtedy pacjenci i ich najbliżsi boją się, że niepotrzebnie zostali poddani zabiegowi. Lekarz natomiast utwierdza się w przekonaniu o prawidłowym procesie leczenia. O wielkości sączenia zmian, ilości brudnego wysięku decyduje okolica ciała, stopień uwodnienia tkanki mrożonej, wiek pacjenta i wiele innych czynników i dlatego lekarz rzadko potrafi precyzyjnie przewidzieć, co będzie się działo z zamrożoną tkanką w trakcie terapii.
Generalnie wszystko, co dzieje się ze zmianą podczas cyklu leczniczego jest prawidłowe! Po czwartym tygodniu od początku leczenia na obrzeżach jasnej plamki pozostałej po mrożeniu pojawia się brunatny obrąbek. Jest to nic innego jak rezerwuar barwnika, który później wypełni wspomnianą plamkę. Zazwyczaj pacjent zgłasza się na 3-5 wizyt, ale leczenie trwa do momentu, aż leczony uzna, iż efekt terapii jest zgodny z jego oczekiwaniem.
Nowotwory skóry leczy się w nieco innym schemacie, ale efekt jest niezawodny i zadawalający głównie dlatego, że nie ma zniekształceń skóry a blizny są niewidoczne. Leczenie nowotworów skóry rozpoczyna się niemal zawsze po potwierdzeniu wstępnej diagnozy badaniem histopatologicznym pod mikroskopem.
Ważne jest również to, aby zagojonej zmiany nie poddawać działaniu promieni słonecznych przez okres około 3 miesięcy, gdyż w efekcie mogą pozostać jasne plamki. Jeśli już koniecznie chcemy się opalać, to na miejsca po leczeniu zakładamy krem z filtrem UV 50-60. W czasie leczenia nie trzeba zachowywać specjalnych zabezpieczeń ran w postaci jałowych opatrunków, unikania wody itp. Wskazane są częste kąpiele (wanna, basen,) lub przymoczki wodne z riwanolu po zabiegach na twarzy.
Więcej informacji uzyskają państwo podczas wizyty u lekarza. |
góra 
